Noord Mali

In 2008 kon je nog redelijk veilig reizen naar het noorden van Mali. Na de val van de Libische dictator Kaddafi veranderde dat. De opstand van de Touaregs tegen wat zij zien als de overheersing door de regering in zuid Mali laaide op en werd gevoed door de enorme hoeveelheid wapens die uit Libië door de woestijn naar het noorden van Mali werden gesmokkeld. Allerlei zeer radicale islamitische gewapende groepen probeerden de opstand van de Touaregs voor hun eigen doeleinden te gebruiken en slaagden daar ook enige tijd in. Het Malinese gezag werd uit heel het noorden verdreven en het gebied, inclusief de stad Timboektoe kwam onder de sharia.

Begin dit jaar kreeg de Malinese regering steun van Franse troepen en werd Timboektoe en enkele andere steden weer ontzet. Het gebied blijft echter extreem gevaarlijk. De VN vredesmacht Minusma, waar ook Nederland aan gaat deelnemen, probeert de situatie verder onder controle te krijgen.

Zoals gezegd: toen ik in 2008 naar Timboektoe en de noordelijke woestijn reisde kon dat nog redelijk veilig, al was het niet raadzaam om na donker te reizen. De Touareg kwamen niet vijandig op mij over, al was het contact wel veel koeler dan in het zuiden.

all photo’s are protected by copyright. do not copy photo’s illegaly

click on a picture to enlarge

Mali-peuldorp-kinderen-m40134-small

Onderweg naar Timboektoe: een dorp van de Peul

mali_MG_0025-small

Mali-Touareg-Niger-m40244-small

Touaregs langs de Niger

mali_MG_0007-small

Woestijnbewoners van het Peul volk bij een waterput

Mali Timboektoe ongeluk m40215

ongeluk op de weg naar Timboektoe

Hieronder straatbeelden van Timboektoe

Mali-Timboektoe-straatbeeld-m40340-small mali_MG_0383-small mali_MG_0375-small mali_MG_0296-small mali_MG_0282-small mali_MG_0281-small mali_MG_0012-small

Mali-Koranschool-marabout-m20479-smallleraar van een Koranschool

Meer foto’s uit Mali op mijn website http://www.spiertzfoto.com/north-mali#633094

Advertenties

Op zoek naar Batavia

Ruim driehonderd jaar lang was Batavia de hoofdstad van de Vereenigde Oostindische Compagnie (VOC) en van Nederlandsch Indië. Vandaag de dag heeft de metropool Jakarta een groot deel van wat ooit de “koningin van het oosten” werd genoemd opgeslokt en uitgewist. Maar niet alles is verdwenen. Het oorspronkelijke Raadhuisplein met het Gouvernementsgebouw, het postkantoor en het Café Batavia is zelfs helemaal opgeknapt en bijna iedereen die Jakarta gaat verkennen komt er vroeg of laat terecht. Met de living statues doet de sfeer hier denken aan de Dam.                                                                          Ik maak een rondje en duik café Batavia in om wat koloniale sfeer te snuiven bij de jaren ’40 inrichting en een collectie foto’s van de Oranjefamilie rond 1950. Origineel is het café echter niet want het blijkt pas in 1992 te zijn opgericht, maar de koloniale stijl is goed getroffen.

Interessanter is het om het verdwenen Batavia te zoeken in de richting van de haven. Ik loop naar het Kali Besarkanaal. Dit is een groot kanaal dat uitloopt in de Sungai Ciliwungrivier. Ooit was dit dé grote toegangsweg tot Batavia. Hier vertrokken de boten vol voorraden terug naar Nederland. Kali Besar is nu een verwaarloosde gracht waarin stinkend afval drijft. Vreemd genoeg zijn aan de kaden enorme schijnwerpers geplaatst om dit treurige verval ’s avonds nog eens goed te verlichten. Vroeger stonden langs het kanaal de grote handelshuizen en kantoren van Nederlandse firma’s. Sommige van die prestigieuze panden zijn vervallen en deels ingestort of dicht gespijkerd. Hier en daar scharrelen een paar daklozen rond die misschien in deze gebouwen overnachten.          Even verderop stuit ik op een ophaalbrug naar Amsterdams model, de Hoenderpasarbrug. Deze brug dateert uit 1628 en wordt zo genoemd omdat in vroeger eeuwen op deze plek traditioneel de groenten- en hoendermarkten werden gehouden. Vlak naast de brug loopt een lawaaierige verkeersweg.

Nog dichter bij de haven vind ik een gebouw dat een voormalig logement voor zeelieden van de VOC moet zijn geweest. Het bestaat uit lange rijen kamers en er blijken nu veel arbeidsmigranten uit andere delen van Java te wonen. Voor de meeste kamers hangt een kooitje met een vogel en enkele mannen zijn bezig met de verzorging van hun vogel. Het is me al eerder opgevallen hoe gek Javanen zijn op het houden van een vogel in een piepklein kooitje.

Verderop is een voormalige timmerwerkplaats van de VOC die helemaal is gerestaureerd en waarin nu een het VOC restaurant is gevestigd. Ik eet er een smakelijke gado gado en dool nog verder het havengebied in. Ik kom langs het restant van een fort waarvan nog een gerestaureerde toren overeind staat, steek een drukke weg over en kom in een armoedige buurt waar zich de oude vismarkt blijkt te bevinden, herkenbaar aan het rode pannendak. Er wordt nog steeds vis verhandeld, maar op dit moment niet omdat het al middag is.          De hal oogt bouwvallig en het dak zit vol gaten. Een groepje mannen heeft een hoekje van de hal als woon en slaapkamer ingericht, compleet met een TV. Als ze horen dat ik uit Nederland kom vinden ze het geen probleem als ik ze fotografeer in hun povere woonomgeving. Een van de mannen wijst op het dak en roept “Belanda, Belanda……”                                                                                              Blijkbaar is men nog niet vergeten dat deze gebouwen van Nederlandse oorsprong zijn. Het marktcomplex blijkt nog een paar uitlopers te hebben en ik loop gebukt door een smalle donkere gang en kom bij met houten schotten afgetimmerde hokken waarin ook mensen schijnen te wonen. Ik wordt begroet met selamat siang en allerlei nieuwsgierige vragen in het Bahasa waarop ik geen ander antwoord weet  dan: “I am from Belanda…”                                                                                  Dat ene woord laat steeds een lach verschijnen op de gezichten want loopt hier niet vaak een blanke rond. Op een of andere manier ervaar ik de geest van Batavia op deze plek sterker dan op het toeristisch opgepoetste Stadhuisplein. Deze sloppen rond de haven staan op historische grond en het leven is er sinds de tijd van de VOC gewoon steeds door gegaan. Altijd zijn er mensen geweest die de oude gebouwen bleven gebruiken en in leven hielden. Als markt, als krotwoning of slaapplaats en mogelijk ook voor dingen die men liever voor het daglicht verborgen hield.                                                                                         .

Het is niet toegestaan om foto’s zonder toestemming te kopiëren of te downloaden

Klik op de foto voor een vergroting

indonesie-3626

Het voormalige Gouvernementsgebouw

indonesie-3627

Nederlandstalige bordjes in het gebouw waar vroeger de Nederlandsche Handels Maatschappij was gevestigd.

indonesie-3641

Café Batavia

indonesie-3684

Toren van voormalig fort bij de haven

indonesie-3654

Kali Besar, de belangrijkste gracht ten tijde van Batavia

indonesie-3708

De Hoenderpasarbrug

indonesie-3649

indonesie-3670

Het VOC restaurant in de voormalige timmerwerkplaats

indonesie-3659

bewoner van voormalig logement voor zeelieden van de VOC

indonesie-3697Daklozen wonen in en om de vismarkt

indonesie-3694

indonesie-3709

indonesie-3637

Voormalig groot warenhuis in het centrum van Batavia

Lake Toba en de Bataks

Lees het hele verhaal over de Bataks onder de knop Teksten hier boven

De dagen begonnen aan het Tobameer steeds met een koele ochtend met stralend weer, daarna werd het rond het middaguur warm en merkte je dat de vochtigheid toenam. Als de middag op zijn eind liep was er genoeg water uit het meer verdampt waardoor dikke wolken boven de bergen ontstonden en dan begon het even later soms te regenen, maar nooit lang. Er was op dat tijdstip steeds een heel speciaal licht boven het water rond dat tijdstip dat ik probeerde te fotograferen.

Op een dag maakte ik een ritje op een mountainbike maar de vochtige    middagwarmte maakte fietsen tamelijk zwaar dus een volgende dag huurde ik een brommer en verkende daarmee de Batakdorpen in de omgeving. Opvallend waren de longhouses, die soms mooi en goed onderhouden en soms in vervallen staat verkeerden, en vooral ook de vele grafmonumenten langs de wegen en aan de rand van de dorpen.                                                                                                        Bij de Bataks hebben de doden hun eigen plaats, aan de rand van het dorp, en hun huisvesting is van groot belang. Het zijn vaak complete familiemausolea met een merkwaardige soms bizarre architectuur en een mengsel van christelijke symbolen (een kruis) en magische voorstellingen zoals maskers en dieren.

Lees het verslag verder onder Teksten op de knop boven in de menubalk

Klik op een foto om te vergroten / kopieer geen foto’s van deze blog zonder toestemming van de fotograaf

Onderweg naar het TobameerIMG_3049

IMG_3184

IMG_3121

IMG_3124

Traditionele longhouses van de Batak

IMG_3230 IMG_3186 IMG_3195

Batakse grafmonumenten

IMG_3112 IMG_3213 IMG_3201

Batakfamilie bij hun huis

IMG_3150

Batakmannen spelen graag de hele dag domino

IMG_3141

Spelende kinderen in TuktukIMG_3164

Mijn “bungalow” aan het Tobameer

IMG_3222

Op de vulkaan

Het stadje Brastagi ligt op het plateau van het binnenland van Noord Sumatra op 1300 meter hoogte. Na de benauwde hitte van de grote onaantrekkelijke stad Medan is de koelte van het hoogland een verademing.                                             In de omgeving liggen twee actieve vulkanen. De Sibayak ligt het dichtst bij de stad en aangezien het weer goed is besluit ik die te beklimmen.                                       De tocht is niet bijzonder moeilijk. Eerst een stuk over een verharde weg door de jungle en aan het eind begint een steil voetpad dat al snel boven boomgrens komt waarna het laatste stuk over kale rots en grint voert. Na tweeënhalf uur heb ik de top op ruim 2000 meter hoogte bereikt. Op diverse plaatsen spuit naar zwavel ruikende stoom uit de rotsen die bestaan uit geel en roodachtig vulkanisch gesteente. De mooie ronde krater is gevuld met water en aan een kant afgesloten door een indrukwekkende hoge loodrechte kraterwand. Wolken drijven af en aan en af en toe verdwijnt het hele landschap en ik zelf in de nevel.                                    Pas als ik een heel eind op de terugweg ben vallen de eerste regendruppels.

Mount Sibayak, volcano on Sumatra, Indonesia

Het is verboden om foto’s van deze blog te kopiëren zonder toestemmming.           all photo’s copyright Bert Spiertz

klik op een foto voor vergroting

IMG_2862 IMG_2890

IMG_2856 IMG_2865

IMG_2877 IMG_2882IMG_2862

Orang Oetangs

Lees het hele verhaal over de trekking onder de knop “teksten” op het menu in de bovenbalk van deze blog.

Toen ons groepje, uitgeput van de klim en doorweekt van het zweet even wilde gaan zitten zei de gids dat we snel moesten afdalen aan de andere kant van de heuvel. Hij had een seintje gekregen dat er verderop minstens één orang oetang gesignaleerd was.                                                                                                        Het bleek om een vrouwelijke orang oetang te gaan en we zagen haar tussen de boomtakken slingerend aan haar lange ledematen te voorschijn komen bij een kleine open plek langs de rivier . Blijkbaar kwam ze op ons af om te kijken of we iets te eten bij ons hadden. De gids had bananen, wortels en schillen van ananas voor haar. Dat geeft meteen al aan dat dit vrouwetje halfwild was. De volledig wilde dieren nemen geen eten van mensen aan. Ik hoorde later dat zij een tijd in het orang oetang rehabilitation center had gezeten waar onder meer dieren worden opgevangen die tijdelijk verzorging nodig hebben, bijvoorbeeld omdat ze door stropers verwond zijn.

Al gauw kwam haar jong van een jaar of drie oud aanslingeren, nog een beetje onhandig in het kiezen van de sterkste lianen waardoor hij af en toe een stukje omlaag tuimelde als er een liaan afbrak. Later bleek er ook een mannetje hoog in een boom te zitten maar hij was wel een volledig wilde orang oetang en zocht geen contact.                                                                                                                  Het maken van goeie foto’s was best lastig vanwege de donkere schaduwen in het bos en de zwarte gezichten van de orangs, maar het geduld werd beloon toen de moeder naar een boom klom die toevallig beter in het licht stond zodat ik ook een aantal goeie foto’s met natuurlijk licht kon maken.

Lees het hele verhaal over de trekking onder de knop “teksten” op het menu in de bovenbalk van deze blog.

Het kopiëren en op enige manier gebruiken van foto’s van deze blog is niet toegestaan.                                                                                                                   Alle foto’s copyright Bert Spiertz

Klik op een foto voor vergroting

                                                                                                             IMG_2713 IMG_2725 IMG_2727

IMG_2718

IMG_2735 IMG_2745 

IMG_2726

De tsunami, acht jaar later

Het regent pijpenstelen wanneer ik in de taxi zit van de luchthaven van Bandah Aceh naar de stad. De eerste dag in Indonesië en meteen ook de eerste dag dat het regent. Vanwege de zondag zijn de rolluiken van de winkels omlaag. Op straat liggen grote regenplassen waarin afval rond drijft. Ik neem een kamer in hotel Wislata waar het in de lobby ruikt naar rook en volle asbakken en het personeel met een sjagrijinig gezicht rondhangt in de lobby.

Op mijn kamer hangt een broeierige hitte en het ruikt naar klamme lakens. Ik speur onwillekeurig de vloer af naar kakkerlakken. Welkom in Aceh, of Atjeh zoals wij Nederlanders het eeuwenlang hebben gespeld.                                                        Toch is Bandah Aceh best wel een aardige stad, al had ik die indruk nou niet meteen bij mijn aankomst. De vele nieuwe gebouwen en de brede wegen heeft de stad echter te danken aan de tragedie die zich op Tweede kerstdag 2004 afspeelde. Een vijftien, sommigen zeggen vijfentwintig, meter hoge vloedgolf spoelde over de stad en honderden kilometers bewoonde kuststreken naar het zuiden. De grootste bekende tsunami ooit maakte in Aceh alleen al 150.000 slachtoffers, meer dan in alle overige landen bij elkaar. Een op de drie inwoners verdronk.

lees verder onder teksten ( zei menubalk boven) 

IMG_2308 IMG_2543In het tsunamimuseum

IMG_2348Bord over de tsunami-schade bij het Nederlands Kerckhof

IMG_2371massagraf met niet geindentificeerde slachtoffers

IMG_2377 IMG_2378restanten aan de kust

IMG_2381

IMG_2406kopie van een foto van de boot op het huis, kort na de ramp                                    (bron: tsunamimuseum)

IMG_2405

IMG_2408

Kuala Lumpur

Ik had slechts anderhalve dag in Kuala Lumpur te besteden. Achteraf te weinig, maar ik zat vast aan een al geboekt vliegticket naar Indonesië.                                   Een van de leukste dingen van reizen is wanneer je een onverwachte verrassing op je pad krijgt. Kuala Lumpur was zo’n aangename verrassing.

Kee El, zoals de stad hier genoemd wordt, is een metropool, hoewel niet eens zo groot op wereldschaal maar met een allure en een lef qua architectuur die bewondering afdwingt. Ik bleef vanzelf door fotograferen en ik viel van de ene verrassing in de andere.
Fascinerend zijn de contrasten van de wolkenkrabbers en de kantoortorens met de  oude buurtjes zoals Chinatown. Als je bedenkt dat hier tot 1860 alleen maar oerwoud was tot een groepje Chinese avonturiers hier naar tin begon te graven.
In anderhalve eeuw is die nederzetting aan een rivier boordevol malariamuskieten uitgegroeid tot deze wereldstad.
De skyline is sensationeel, vooral dankzij de Petronas Twin Towers die lijken op twee raketten die klaar staan om gelanceerd te worden en die tussen 1998 en 2005 de hoogste gebouwen ter wereld waren.
Ondanks dat is het geen stenen jungle. Er is veel groen en de hoogteverschillen maken dat je steeds weer vanuit een andere hoek of gezichtspunt tegen de vele wolkenkrabbers aankijkt.                                                                                              Aan de voet van de Twin Towers ligt het Petronas Park, een vriendelijke oase tussen al het glas en beton. Het is er heel druk op zaterdagmiddag. In de speeltuin en in het ondiepe zwembad spelen kinderen. Tieners zitten in het gras met hun telefoontjes te spelen en op een tenniscourt wordt een partijtje gespeeld.
De sfeer is ontspannen. De islam is hier gematigd ook al zie je sporadisch een boerka. De meeste mensen zijn echter westers gekleed. Dat verandert opeens wanneer er een  optocht het park nadert. Ik denk eerst dat het een demonstratie is, maar het ziet er eerder ludiek uit. De groep van enkele honderden mensen hebben geverfde gezichten, soms grappige maskers en dragen stukken papier met teksten.
Een Engels sprekende man legt me uit dat het de jaarlijkse Dag van de Sarong is. Ik zie dat bijna alle deelnemers inderdaad de traditionele Maleise sarong dragen, een doek van het middel tot onder knie. De oude klederdracht in ere houden, zo iets moet het idee zijn.
klik op een foto voor vergroting / kopiëren niet toegestaan zonder toestemming
IMG_2290 IMG_2117 IMG_2267 IMG_2259 IMG_2249 IMG_2239 IMG_2143
IMG_2286Sarongparty in Petronas Park. Bijna allemaal in sarong gekleed.