Op zoek naar D-day

In de vroege ochtend van 6 juni 1944 brak langs de stranden op de noordkant van het schiereiland Contentin in Normandië de hel los toen de geallieerde invasie plots begon.

Na felle strijd lukte het de Amerikanen, Canadezen, Britten en soldaten van andere nationaliteiten om voet aan land te krijgen en de Duitsers van de kust te verdrijven waarmee de bevrijding van West Europa was begonnen.                                                  De invasie is dit jaar precies 70 jaar geleden en wordt groots herdacht. Miljoenen bezoeken de vele monumenten en musea die te vinden zijn op Juno Beach, Gold Beach, Omaha Beach en de andere stranden.                                                                   Wat mij opviel was de enorme behoefte van de bezoekers om de plekken waar de heldendaden werden verricht maar ook zeer velen de dood vonden fysiek te beleven.    De invasie is een soort heldenepos geworden, een mythe bijna van moed en opoffering. Misschien is dat iets dat wij in onze tijd missen en is het daarom dat de invasiestranden op bedevaartsoorden zijn gaan lijken. Daar is overigens niets mis mee. Zonder deze uitermate gedurfde militaire operatie zou de vrijheid veel langer op zich hebben laten wachten.

Klik op een foto voor vergrote weergave.

All photo’s copyright Bert Spiertz. Do not copy without permission

normandie_MG_7961 Juno Beach, monumenten voor de Canadese militairen die dit gedeelte van de Normandische kust bevrijdden.

normandie_MG_7968

normandie_MG_7972

normandie_MG_7977

normandie_MG_8002 Bezoekers bij restanten van de Atlantikwall, de Duitse verdedigingslinie langs de kust van Noorwegen tot in Zuid Frankrijk

normandie_MG_8003

normandie_MG_8007

normandie_MG_8014

normandie_MG_8037Bezoekers fotograferen Pointe du Hoc, een kleine Amerikaanse eenheid veroverde hier een zeer zware Duitse artilleriestelling normandie_IMG_8045

normandie_IMG_1292

normandie_MG_8041

normandie_MG_8048

normandie_MG_8055

normandie_MG_8078Amerikaans monument bij Omaha Beach

normandie_MG_8075Omaha Beach nu

normandie_MG_8072

 

Advertenties

Herdenking Armeense Genocide

armenia-herdenking-IMG_8810

24 april 2014

Ik heb vandaag in Jerevan de 99e herdenking van de Armeense genocide bijgewoond. In een eindeloze stoet mensen ben ik naar de top van de heuvel Tsiternakaberd geklommen, vlak buiten de stad, waar het genocide monument staat. Dit bestaat uit twaalf bazalten zuilen die in een cirkel staan waar binnen een eeuwige vlam brandt.

Het monument is zo gebouwd dat je de berg Ararat ziet liggen. Met zijn witte ijskap is deze meer dan 5000 meter hoge berg het nationale symbool van de Armeniërs, ook al ligt de berg in zijn geheel op Turks grondgebied en is daardoor onbereikbaar ondanks zijn nabijheid.
In Armenië staat de hele 24e april in het teken van de massamoord op de Armeense bevolking van wat nu Oost Turkije is en die begon in 1915 en volgens officiële bronnen anderhalf miljoen Armeniërs het leven kostte. De Turkse regering heeft dat aantal altijd ontkend evenals dat er sprake van genocide zou zijn.
Heel de stad ligt deze dag stil en honderdduizenden beklimmen de heuvel naar het monument om daar bloemen te leggen.

armenie-herdenking-demotix_MG_8965 armenie-herdenking-demotix_MG_8881 armenie-herdenking-demotix_MG_8801 armenia-herdenking-IMG_8957

armenie-herdenking--_2 armenie-herdenking--_6 armenie-herdenking-IMG_0329 armenie-herdenking-IMG_0373 armenie-herdenking-IMG_0374armenie-herdenking-IMG_0442 armenie-herdenking--_5 armenie-herdenking--_4 armenie-herdenking--_3 armenie-herdenking--_1

 

armenie-herdenking-IMG_8987 armenia-herdenking-IMG_8947

 

Iran

Iran IsfahanIsfahan, meisjes voetballen op Imamsquare                                                                          

In 2005 reisde ik een maand lang door Iran. Het was een reis om nooit te vergeten. De pracht en praal van paleizen en moskeeën, de overweldigende gebergten en woestijnen en last but not least de uiterst hoffelijke en gastvrije ontvangst door de Iraanse – of Perzische – bevolking. In dit nog weinig bezochte land voelde ik me ondergedompeld in een heel oude cultuur. Wat ook opviel was het hoge opleidingsniveau van de Iraniërs, hoger dan in veel andere landen van het Midden Oosten. Verrassend vond ik ook de ontdekking dat veel Iraniërs – ook vrouwen – in hun privéleven vaak binnenshuis enclaves van persoonlijke vrijheid hebben gecreëerd die officieel niet zijn toegestaan maar worden getolereerd zolang ze niet te zichtbaar worden.

Openlijk onvrede kwam ik echter ook tegen. Vooral onder de westers georiënteerde stedelijke elite. Iran kent geen scheiding van religie en staat waardoor religieuze regels het karakter van wetten krijgen. De verplichting voor vrouwen om een hoofddoek en chador te dragen bijvoorbeeld. Hoewel Iran officieel een democratie is met volksvertegenwoordiging en een gekozen president is persvrijheid en vrijheid van meningsuiting sterk ingeperkt. Sinds het aan de macht komen van de wat minder conservatieve president Rohani is er bij de meer vooruitstrevende Iraniërs weer een glimpje hoop ontstaan op meer openingen in het rigide politieke systeem.

Alle foto’s copyright beschermd. Kopieer niets van deze blog zonder toestemming

All pictures copyright protected. Do not copy pics from this blog without permission.

Klik op een foto voor vergroting.

Iran-Shiraz-mausoleum Shiraz: Poort van een mausoleum met graf van een shiitische heilige

Iran-persepolis-9 Iraanse vrouwen bezoeken de ruines van Persepolis, de bakermat van de oude Perzische cultuur

Iran-Isfahan-sih-o-seh-brug-3 Isfahan, middeleeuwse brug

Iran-isfahan-Imam-square-3 Isfahan Imam Square

Iran-Isfahan-gezin Isfahan, gezin met één kind

Iran-Imamplein-1Isfahan Imam Square

Iran 48 Yazd, ontmoeting op straat

Iran-44Teheran, straatbeeld met muurschildering van Khomeiny

Iran 36 Muurschildering politieke Islam

Iran 18 Isfahan, meisjes tijdens vakantie-uitstapje

Iran-2Bergdorp in Midden Iran

Iran-Yazd-uitzicht-bij-avond-3Gezicht op de stad Yazd na zonsondergang

Iran 58Restant van een enorm standbeeld van de laatste sjah van Perzië

Andere tijden in Syrië

Het lijkt een eeuwigheid geleden, maar hoe was het ook alweer voordat de burgeroorlog in Syrië uitbrak? Ik was er in 2002 en de eerste avond al werd ik op een dakterras in Damascus door een gezette man uitgevraagd over het doel van mijn reis. Ook daarna had ik af en toe het gevoel dat ik in een ouderwetse koude oorligsfilm liep. Van die net iets te toevallige ontmoetingen en gesprekjes met datzelfde type breed geschouderde iete te dikke mannen.  Het deed me denken aan het communistische oostblok.                           De beeltenis van Assad was op veel plaatsen te zien. Opmerkelijk was dat de schoolkinderen allemaal een soort militair uniform droegen. Het was nog heel rustig in Syrië, maar het leek te veel op de rust van een gevangenis.

Tot ik in Aleppo kwam en op een zondagochtend getuige was van een manifestatie ter verheerlijking van Assad. Het was tegelijk ook een steunbetuiging aan de Palestijnen. Ik maakte er foto’s die vandaag de dag volledig ondenkbaar zijn. Het waren andere tijden. Daarom laat ik ze zien.

English: These pictures are part of a report I made in Syria in 2002. It was in the heyday of the Assad regime. The atmosphere reminded me of the the Eastblock during communist rule. The country was as quiet as in a prison. The image of Assad was very present in the streets. Finally in Aleppo I witnessed a rally glorifying his regime. I took pictures which are completely unimaginable these days. These were different times in Syria. That’s why I want to show them.

Syrie, schoolklas

Syrie, schoolkinderen met engels leerboek

Syrie, portret  Assad op muur

Syrie, Maalula, portretten familie Assad 2

Syrie, Aleppo, demonstratie 3

Syrie, Aleppo, demonstrant voor Assad

Syrie, Aleppo, demonstratie 4

Syrie, Aleppo, demonstratie 6

Syrie, Aleppo, demonstratie 7

Syrie, Deir ez Zur, kranten en poster

Syrie, Aleppo, demonstratie 2

Economische crisis in Portugal

De economische crisis in Portugal wordt steeds zichtbaarder in het straatbeeld. In Lissabon zie je weer bedelaars en daklozen. Veel winkelpanden staan leeg en zijn dichtgetimmerd in de binnenstad. In sommige buurten is het erger dan in andere maar het uitblijven van onderhoud en de langdurige leegstand leidt overal tot toenemende verkrotting.

Ik bezocht ook de stad Setubal, vijfendertig kilometer te zuiden van de hoofdstad. Setubal had altijd een grote vissershaven en een bloeiende visverwerkende industrie. Er is echter veel werkgelegenheid verloren gegaan en in de wijken waar de vissers en de fabrieksarbeiders wonen is duidelijk sprake van verpaupering. Ook hier zie je verwaarlozing, verkrotting, en overal graffiti. De openbare ruimte verloedert zienderogen.  In het stadspark zitten de werkloze mannen nu naast de gepensioneerden die er altijd al zaten. Er wordt veel gemopperd en geklaagd. Hoe moet het nu verder?                               Zie ook de foto’s van de demonstratie op 1 mei in Lissabon onder dit item

All photo’s copyright Bert Spiertz / do not copy any photo without prior permission

Click on the picture for a arger view / klik op de foto voor een vergrote weergave

portugal-4158 portugal-4162 portugal-4176 portugal-4597 portugal-4609 portugal-4642 portugal-4680 portugal-4630

Lake Toba en de Bataks

Lees het hele verhaal over de Bataks onder de knop Teksten hier boven

De dagen begonnen aan het Tobameer steeds met een koele ochtend met stralend weer, daarna werd het rond het middaguur warm en merkte je dat de vochtigheid toenam. Als de middag op zijn eind liep was er genoeg water uit het meer verdampt waardoor dikke wolken boven de bergen ontstonden en dan begon het even later soms te regenen, maar nooit lang. Er was op dat tijdstip steeds een heel speciaal licht boven het water rond dat tijdstip dat ik probeerde te fotograferen.

Op een dag maakte ik een ritje op een mountainbike maar de vochtige    middagwarmte maakte fietsen tamelijk zwaar dus een volgende dag huurde ik een brommer en verkende daarmee de Batakdorpen in de omgeving. Opvallend waren de longhouses, die soms mooi en goed onderhouden en soms in vervallen staat verkeerden, en vooral ook de vele grafmonumenten langs de wegen en aan de rand van de dorpen.                                                                                                        Bij de Bataks hebben de doden hun eigen plaats, aan de rand van het dorp, en hun huisvesting is van groot belang. Het zijn vaak complete familiemausolea met een merkwaardige soms bizarre architectuur en een mengsel van christelijke symbolen (een kruis) en magische voorstellingen zoals maskers en dieren.

Lees het verslag verder onder Teksten op de knop boven in de menubalk

Klik op een foto om te vergroten / kopieer geen foto’s van deze blog zonder toestemming van de fotograaf

Onderweg naar het TobameerIMG_3049

IMG_3184

IMG_3121

IMG_3124

Traditionele longhouses van de Batak

IMG_3230 IMG_3186 IMG_3195

Batakse grafmonumenten

IMG_3112 IMG_3213 IMG_3201

Batakfamilie bij hun huis

IMG_3150

Batakmannen spelen graag de hele dag domino

IMG_3141

Spelende kinderen in TuktukIMG_3164

Mijn “bungalow” aan het Tobameer

IMG_3222

De tsunami, acht jaar later

Het regent pijpenstelen wanneer ik in de taxi zit van de luchthaven van Bandah Aceh naar de stad. De eerste dag in Indonesië en meteen ook de eerste dag dat het regent. Vanwege de zondag zijn de rolluiken van de winkels omlaag. Op straat liggen grote regenplassen waarin afval rond drijft. Ik neem een kamer in hotel Wislata waar het in de lobby ruikt naar rook en volle asbakken en het personeel met een sjagrijinig gezicht rondhangt in de lobby.

Op mijn kamer hangt een broeierige hitte en het ruikt naar klamme lakens. Ik speur onwillekeurig de vloer af naar kakkerlakken. Welkom in Aceh, of Atjeh zoals wij Nederlanders het eeuwenlang hebben gespeld.                                                        Toch is Bandah Aceh best wel een aardige stad, al had ik die indruk nou niet meteen bij mijn aankomst. De vele nieuwe gebouwen en de brede wegen heeft de stad echter te danken aan de tragedie die zich op Tweede kerstdag 2004 afspeelde. Een vijftien, sommigen zeggen vijfentwintig, meter hoge vloedgolf spoelde over de stad en honderden kilometers bewoonde kuststreken naar het zuiden. De grootste bekende tsunami ooit maakte in Aceh alleen al 150.000 slachtoffers, meer dan in alle overige landen bij elkaar. Een op de drie inwoners verdronk.

lees verder onder teksten ( zei menubalk boven) 

IMG_2308 IMG_2543In het tsunamimuseum

IMG_2348Bord over de tsunami-schade bij het Nederlands Kerckhof

IMG_2371massagraf met niet geindentificeerde slachtoffers

IMG_2377 IMG_2378restanten aan de kust

IMG_2381

IMG_2406kopie van een foto van de boot op het huis, kort na de ramp                                    (bron: tsunamimuseum)

IMG_2405

IMG_2408