Book “Faces of Myanmar”

Myanmar is not only interesting for its temples and beautiful landscapes – it’s the people that make the country so very unique

I recently published “Faces of Myanmar, a 50 pages Photobook with portraits of ordinary people in Myanmar/Birma. The portraits are very lively and show the Birmese in their daily life, in the street, in market, on trains and boats, in temples and many other locations.

A preview of 15 pages can be seen on http://nl.blurb.com/b/4523044-faces-of-myanmar

Price: hard copy:  € 25   E-book:  € 7,99

Order direct:  http://nl.blurb.com/b/4523044-faces-of-myanmar                                              or mail to: spiertz@spiertzfoto.nl

Advertenties

Birma by Train

De eerste van enkele korte filmpjes die ik maakte in Birma. Reis even mee over het legendarische Gokteik Viaduct. Filmpje van 3,5 minuut

Faces of Myanmar

Mijn nieuwe serie Faces of Myanmar bestaat uit close ups van mensen. Onderweg in de bus, op de boot of wandelend op een markt, op een drukke straat in de stad of op een avond bij een tempel koos ik mijn “slachtoffers” snel en op gevoel. Het was vaak een geinteresseerde blik of een glimlach, de meest voorkomende groet in Myanmar. Maar het kon ook een objectief iets zijn zoals leeftijd, kleding of geslacht waardoor een foto kon bijdragen aan het beeld van veelzijdigheid van de Birmese bevolking.

Ik kreeg steeds meer plezier in de opdracht die ik mezelf had geven doordat hij zoveel korte ontmoetingen opleverde. Op een paar te verlegen meisjes na en een politie-agent na  reageerde iedereen positief en soms zelfs vereerd of dankbaar dat ik diegene had uitgekozen.

De mensen, dat is meer dan wat ook wat Myanmar uniek maakt. De Birmezen komen uit een decennia durende duisternis van onderdrukking en isolement. Internet is voor de meesten nog onbekend. Zonder vragen of wantrouwen gaven vrijwel alle mensen die ik aansprak mij hun beeld.                                                       Ik heb de serie die ik voorlopig Faces of Myanmar noem niet van tevoren bedacht. Het waren de Birmezen die mij dit onderwerp gaven.

Hierbij een keuze uit de naar schatting 60 – 80 gezichten die ik in Myanmar trof.

IMG_1600 IMG_1375 IMG_1759 IMG_1644 IMG_1506 IMG_1118 IMG_0693 IMG_0690IMG_0893 IMG_1061

De trein naar Hsipaw

In Hsipaw rijdt elke dag om half vier, of meestal later, de trein uit Mandalay binnen. Ook komt er dagelijks een trein in de omgekeerde richting. Minstens een uur van tevoren zitten de verkopers van fruit en andere etenswaren al klaar op het perron. De  vier of vijf ouderwetse verbleekte lichtblauwe en roodachtige wagons worden getrokken door een diesel. De trein rijdt over een enkele smalspoorlijn die ook dateert uit de koloniale tijd. De rails sluiten na al die jaren niet meer zo precies recht op elkaar aan waardoor de wagons af en toe enorm slingeren en schokken. Het is vrijwel onmogelijk om tijdens het rijden door de trein te lopen ook al rijdt hij niet harder dan zo’n veertig kilometer per uur. Soms lijkt hij zelfs bijna te ontsporen

lees verder onder teksten (zie menu boven)

klik op een foto voor vergroting

IMG_1551IMG_1552 IMG_1591 IMG_1725 IMG_1739 IMG_1756

De haven van Mandalay

DE HAVEN VAN MANDALAY

Alle toeristen gaan in Mandalay naar het oude koninklijk paleis en naar de Mandalay Hill om vanaf die heuvel waarop een tempel staat de zonsondergang te fotograferen. Ik fietste juist de andere kant op, waar ik wist dat de Ayeyarwaddi moest zijn, de grootste rivier van Birma.

Geleidelijk kwam ik in een rustiger buurt, stak een kanaal over via een fraaie teakhouten brug  en opeens was daar de Ayeyarwaddi, een  brede watermassa en ook meteen het eind van de stad. Ik keek uit op een soort haven hoewel dat woord een beeld oproept van grote schepen aan een kade en draaiende kranen en dat was er allemaal niet. Er lagen alleen een heleboel platte houten schuiten van een of twee verdiepingen hoog, niet aan een kade maar gewoon in de modder en door loopplanken verbonden met de oever Op die loopplanken was het een komen en gaan van mannen en jongens, soms nog kinderen, die bijna rennend zware ijzeren bakken met vis, graan, groente en andere lading aan of van boord brachten. Ze hadden allemaal een een lungyi  om met vaak een bloot bovenlijf.  Af en toe kwam er een Chinees vrachtwagentje zonder motorkap voorbij rijden om een stapel van die bakken op te halen en liet daarbij een pikzwarte wolk roet achter. Het stonk naar bederf en er hing een enorme stofwolk boven het hele tafereel. Midden tussen de rennende werklieden zag ik een blote peuter met zijn vingertjes in het afvalwater roeren. Iets verderop de oever stonden rieten hutten waar de werkers in woonden naar ik aannam. Er hing was te drogen. De zon was heet en mijn keel brandde. Een paar vrouwen riepen me iets na en lachten toen ik voorbij kwam.

lees de volledige tekst onder teksten (zie menu bovenaan de pagina)

IMG_1286 IMG_1282 IMG_1285 IMG_1278

IMG_1293

De boot naar Pha-aan

Myanmar is geen land zonder toeristische infrastructuur. Maar het toerisme is in Birma nog een beetje pionierswerk. Het leuke is dat je het toeristische circuit ook nog deelt met de Birmanen zelf. Je maakt gebruik van dezelfde lokale voorzieningen die de Birmanen gebruiken, zoals bussen en treinen, guesthouses en restaurants. Hier en daar heeft men echter iets speciaals voor buitenlanders bedacht, geen grote attracties maar iets dat net een extra mogelijkheid biedt. In Moulmein bleek ik met een boot stroomopwaarts over de Salween naar Pha-aan te kunnen varen.

lees verder onder Teksten (zie menu boven)

IMG_0895 IMG_0908 IMG_0919

Trishaw in Bago

TRISHAW IN BAGO

In de stad Bago scheen je de grootste dichtheid aan tempels en kloosters te hebben van heel Birma. Helaas begon ik net toen al een beetje verschijnselen van tempelmoeheid te vertonen. Hoe prachtig ze ook zijn, uiteindelijk zijn alle tempels in Birma variaties op hetzelfde grondtype: een cirkel van kleinere en grotere bidplaatsen en beelden rond om een ronde goudkleurige stupa die in de vorm van een omgekeerde kelk met de punt omhoog de hemel in wijst. Meestal moet je om op het niveau van de tempel te komen een hoop trappen beklimmen, op je blote voeten want je schoenen moet je beneden achterlaten.

Ik liep mijn hotel uit met het idee dat als ik ging wandelen ik vanzelf wel langs een paar van die beroemde tempels zou komen en dan zou ik wel zien. Ik ging natuurlijk eigenlijk meer op stap om het straatleven in Bago te bekijken.  Het pakte anders uit. Ik liep een stuk langs een afschuwelijk drukke weg, sloeg daarna een andere drukke weg in en vond toen een rustige weg terwijl in de verte enkele goudkleurige stupa’s lonkten.

lees verder onder teksten (zie menu boven)

IMG_1018Thein moet regelmatig even een pomp lenen langs de weg