Armenian genocide: a hundred years ago

IMG_20150424_194710In Stepanakert, Nagorno Karabach I witnessed the centennial of the Armenian genocide. In this internationally unrecognized republic the genocide is linked for many people to the conflict that Karabach has with Azerbeidzjan. And that country is a close ally to Turkey.

All photo’s copyright Bert Spiertz. Any use without prior permission is illegal !

IMG_20150424_192834IMG_20150424_192809IMG_20150424_192752

All photo’s on this blog: COPYRIGHT BERT SPIERTZ. se without permission is illegal

IMG_20150424_192644IMG_20150424_192626IMG_20150424_192523IMG_20150424_192445IMG_20150424_192425IMG_20150424_192354IMG_20150424_192328

Advertenties

Libië in de oudheid

Libië heeft een rijke geschiedenis die terug gaat tot de Griekse en Romeinse oudheid. Prachtig overblijfselen getuigen van de geweldige steden uit die tijd: Cyrene, Apollonia en Leptis Magna zijn de voornaamste steden van Griekse en Roemiense oorsprong.    Ik bezocht die plaatsen tijdens mijn Libië-reis in 2007. Zeer indrukwekkend om daar rond te lopen. Maar helaas lopen op dit moment deze antieke steden groot gevaar als gevolg van de vernietigingsdrang van extreme godsdienstfanaten die een onblusbare haat hebben tegen alles wat niet binnen hun smalle geloofsopvatting past. En er zijn ter plaatse geen waarnemers, geen journalisten, geen vertegenwoordigers van UNESCO of welke organisatie dan ook om te rapporteren over wat er gebeurt en in hoeverre de sites al onherstelbaar beschadigd zijn en allerlei schatten mogelijk vernield of ontvreemd. Hetzelfde gebeurt in Syrië en Irak. Het is, naast alle gruwel tegen andersgelovigen en onschuldige burgers, een van de uiterst trieste resultaten van de chaos die in Libië uitbrak na de val van Khadaffi. Het Westen heeft meegeholpen om deze dictator af te zetten en vervolgens Libië eigenlijk behoorlijk aan zijn lot overgelaten. Het leidde tot een machtsstrijd die geen winnaar kende en waar de jihadisten gebruik van maakten om in grote delen van het land de macht te grijpen. Deze foto’s kunnen nu niet meer gemaakt worden, waarschijnlijk nooit meer…..

Libie--Appolonia-2 Libie-Appolonia-3 Libie-Appolonia--amfitheater Libie-Cyrene-1 Libie-Cyrene-5 Libie-Cyrene-koe Libie-Leptis-Magna-1 Libie-Leptis-Magna-3 Libie-Leptis-Magna-4 Libie-Leptis-Magna-5 Libie-Leptis-Magna-7

Libie-Appolonia-4

Libie-Leptis-Magna-8

Atjeh, tien jaar na de tsunami

Op tweede kerstdag 2004 overspoelde een alles vernietigende tsunami grote delen van de kusten in Zuid en zuidoost Azië en zelfs Oost Afrika. Ongetwijfeld was de ramp het grootst in de provincie Atjeh in het noorden van het Indonesische eiland Sumatra. De tsunami eiste hier naar schatting 150.000 slachtoffers.                                                                                                                 Deze maand is de ramp tien jaar geleden. Nog steeds heeft de hoofdstad Bandah Aceh zich niet helemaal hersteld, al is het centrum weer helemaal herbouwd en bestaat er zelfs een soort tsunamitoerisme. Aan de kust zie je nog steeds resten van weg gespoelde huizen en er is de intussen beroemde vissersboot die door de vloedgolf op het dak van een huis is geworpen. Nog tragischer zijn de massagraven met vele duizenden niet geindentificeerde slachtoffers. Ik maakte twee jaar geleden een reportage over het huidige Bandah Aceh.

IMG_2308 TIMG_2543

Tsunamimuseum

IMG_2348

Nederlands kerkhof uit de koloniale tijd. Helemaal opgeknapt na zware beschadiging tijdens de tsunami.

IMG_2371

Massagraf voor slachtoffers van de tsunami

IMG_2377 IMG_2378

Resten van verwoeste huizen

IMG_2405 IMG_2406

De vissersboot op het huis, foto van vlak na de ramp en van nu

IMG_2408 IMG_2381

Op zoek naar D-day

In de vroege ochtend van 6 juni 1944 brak langs de stranden op de noordkant van het schiereiland Contentin in Normandië de hel los toen de geallieerde invasie plots begon.

Na felle strijd lukte het de Amerikanen, Canadezen, Britten en soldaten van andere nationaliteiten om voet aan land te krijgen en de Duitsers van de kust te verdrijven waarmee de bevrijding van West Europa was begonnen.                                                  De invasie is dit jaar precies 70 jaar geleden en wordt groots herdacht. Miljoenen bezoeken de vele monumenten en musea die te vinden zijn op Juno Beach, Gold Beach, Omaha Beach en de andere stranden.                                                                   Wat mij opviel was de enorme behoefte van de bezoekers om de plekken waar de heldendaden werden verricht maar ook zeer velen de dood vonden fysiek te beleven.    De invasie is een soort heldenepos geworden, een mythe bijna van moed en opoffering. Misschien is dat iets dat wij in onze tijd missen en is het daarom dat de invasiestranden op bedevaartsoorden zijn gaan lijken. Daar is overigens niets mis mee. Zonder deze uitermate gedurfde militaire operatie zou de vrijheid veel langer op zich hebben laten wachten.

Klik op een foto voor vergrote weergave.

All photo’s copyright Bert Spiertz. Do not copy without permission

normandie_MG_7961 Juno Beach, monumenten voor de Canadese militairen die dit gedeelte van de Normandische kust bevrijdden.

normandie_MG_7968

normandie_MG_7972

normandie_MG_7977

normandie_MG_8002 Bezoekers bij restanten van de Atlantikwall, de Duitse verdedigingslinie langs de kust van Noorwegen tot in Zuid Frankrijk

normandie_MG_8003

normandie_MG_8007

normandie_MG_8014

normandie_MG_8037Bezoekers fotograferen Pointe du Hoc, een kleine Amerikaanse eenheid veroverde hier een zeer zware Duitse artilleriestelling normandie_IMG_8045

normandie_IMG_1292

normandie_MG_8041

normandie_MG_8048

normandie_MG_8055

normandie_MG_8078Amerikaans monument bij Omaha Beach

normandie_MG_8075Omaha Beach nu

normandie_MG_8072

 

Herdenking Armeense Genocide

armenia-herdenking-IMG_8810

24 april 2014

Ik heb vandaag in Jerevan de 99e herdenking van de Armeense genocide bijgewoond. In een eindeloze stoet mensen ben ik naar de top van de heuvel Tsiternakaberd geklommen, vlak buiten de stad, waar het genocide monument staat. Dit bestaat uit twaalf bazalten zuilen die in een cirkel staan waar binnen een eeuwige vlam brandt.

Het monument is zo gebouwd dat je de berg Ararat ziet liggen. Met zijn witte ijskap is deze meer dan 5000 meter hoge berg het nationale symbool van de Armeniërs, ook al ligt de berg in zijn geheel op Turks grondgebied en is daardoor onbereikbaar ondanks zijn nabijheid.
In Armenië staat de hele 24e april in het teken van de massamoord op de Armeense bevolking van wat nu Oost Turkije is en die begon in 1915 en volgens officiële bronnen anderhalf miljoen Armeniërs het leven kostte. De Turkse regering heeft dat aantal altijd ontkend evenals dat er sprake van genocide zou zijn.
Heel de stad ligt deze dag stil en honderdduizenden beklimmen de heuvel naar het monument om daar bloemen te leggen.

armenie-herdenking-demotix_MG_8965 armenie-herdenking-demotix_MG_8881 armenie-herdenking-demotix_MG_8801 armenia-herdenking-IMG_8957

armenie-herdenking--_2 armenie-herdenking--_6 armenie-herdenking-IMG_0329 armenie-herdenking-IMG_0373 armenie-herdenking-IMG_0374armenie-herdenking-IMG_0442 armenie-herdenking--_5 armenie-herdenking--_4 armenie-herdenking--_3 armenie-herdenking--_1

 

armenie-herdenking-IMG_8987 armenia-herdenking-IMG_8947

 

Iran

Iran IsfahanIsfahan, meisjes voetballen op Imamsquare                                                                          

In 2005 reisde ik een maand lang door Iran. Het was een reis om nooit te vergeten. De pracht en praal van paleizen en moskeeën, de overweldigende gebergten en woestijnen en last but not least de uiterst hoffelijke en gastvrije ontvangst door de Iraanse – of Perzische – bevolking. In dit nog weinig bezochte land voelde ik me ondergedompeld in een heel oude cultuur. Wat ook opviel was het hoge opleidingsniveau van de Iraniërs, hoger dan in veel andere landen van het Midden Oosten. Verrassend vond ik ook de ontdekking dat veel Iraniërs – ook vrouwen – in hun privéleven vaak binnenshuis enclaves van persoonlijke vrijheid hebben gecreëerd die officieel niet zijn toegestaan maar worden getolereerd zolang ze niet te zichtbaar worden.

Openlijk onvrede kwam ik echter ook tegen. Vooral onder de westers georiënteerde stedelijke elite. Iran kent geen scheiding van religie en staat waardoor religieuze regels het karakter van wetten krijgen. De verplichting voor vrouwen om een hoofddoek en chador te dragen bijvoorbeeld. Hoewel Iran officieel een democratie is met volksvertegenwoordiging en een gekozen president is persvrijheid en vrijheid van meningsuiting sterk ingeperkt. Sinds het aan de macht komen van de wat minder conservatieve president Rohani is er bij de meer vooruitstrevende Iraniërs weer een glimpje hoop ontstaan op meer openingen in het rigide politieke systeem.

Alle foto’s copyright beschermd. Kopieer niets van deze blog zonder toestemming

All pictures copyright protected. Do not copy pics from this blog without permission.

Klik op een foto voor vergroting.

Iran-Shiraz-mausoleum Shiraz: Poort van een mausoleum met graf van een shiitische heilige

Iran-persepolis-9 Iraanse vrouwen bezoeken de ruines van Persepolis, de bakermat van de oude Perzische cultuur

Iran-Isfahan-sih-o-seh-brug-3 Isfahan, middeleeuwse brug

Iran-isfahan-Imam-square-3 Isfahan Imam Square

Iran-Isfahan-gezin Isfahan, gezin met één kind

Iran-Imamplein-1Isfahan Imam Square

Iran 48 Yazd, ontmoeting op straat

Iran-44Teheran, straatbeeld met muurschildering van Khomeiny

Iran 36 Muurschildering politieke Islam

Iran 18 Isfahan, meisjes tijdens vakantie-uitstapje

Iran-2Bergdorp in Midden Iran

Iran-Yazd-uitzicht-bij-avond-3Gezicht op de stad Yazd na zonsondergang

Iran 58Restant van een enorm standbeeld van de laatste sjah van Perzië

Andere tijden in Syrië

Het lijkt een eeuwigheid geleden, maar hoe was het ook alweer voordat de burgeroorlog in Syrië uitbrak? Ik was er in 2002 en de eerste avond al werd ik op een dakterras in Damascus door een gezette man uitgevraagd over het doel van mijn reis. Ook daarna had ik af en toe het gevoel dat ik in een ouderwetse koude oorligsfilm liep. Van die net iets te toevallige ontmoetingen en gesprekjes met datzelfde type breed geschouderde iete te dikke mannen.  Het deed me denken aan het communistische oostblok.                           De beeltenis van Assad was op veel plaatsen te zien. Opmerkelijk was dat de schoolkinderen allemaal een soort militair uniform droegen. Het was nog heel rustig in Syrië, maar het leek te veel op de rust van een gevangenis.

Tot ik in Aleppo kwam en op een zondagochtend getuige was van een manifestatie ter verheerlijking van Assad. Het was tegelijk ook een steunbetuiging aan de Palestijnen. Ik maakte er foto’s die vandaag de dag volledig ondenkbaar zijn. Het waren andere tijden. Daarom laat ik ze zien.

English: These pictures are part of a report I made in Syria in 2002. It was in the heyday of the Assad regime. The atmosphere reminded me of the the Eastblock during communist rule. The country was as quiet as in a prison. The image of Assad was very present in the streets. Finally in Aleppo I witnessed a rally glorifying his regime. I took pictures which are completely unimaginable these days. These were different times in Syria. That’s why I want to show them.

Syrie, schoolklas

Syrie, schoolkinderen met engels leerboek

Syrie, portret  Assad op muur

Syrie, Maalula, portretten familie Assad 2

Syrie, Aleppo, demonstratie 3

Syrie, Aleppo, demonstrant voor Assad

Syrie, Aleppo, demonstratie 4

Syrie, Aleppo, demonstratie 6

Syrie, Aleppo, demonstratie 7

Syrie, Deir ez Zur, kranten en poster

Syrie, Aleppo, demonstratie 2