Armenian genocide: a hundred years ago

IMG_20150424_194710In Stepanakert, Nagorno Karabach I witnessed the centennial of the Armenian genocide. In this internationally unrecognized republic the genocide is linked for many people to the conflict that Karabach has with Azerbeidzjan. And that country is a close ally to Turkey.

All photo’s copyright Bert Spiertz. Any use without prior permission is illegal !

IMG_20150424_192834IMG_20150424_192809IMG_20150424_192752

All photo’s on this blog: COPYRIGHT BERT SPIERTZ. se without permission is illegal

IMG_20150424_192644IMG_20150424_192626IMG_20150424_192523IMG_20150424_192445IMG_20150424_192425IMG_20150424_192354IMG_20150424_192328

Atjeh, tien jaar na de tsunami

Op tweede kerstdag 2004 overspoelde een alles vernietigende tsunami grote delen van de kusten in Zuid en zuidoost Azië en zelfs Oost Afrika. Ongetwijfeld was de ramp het grootst in de provincie Atjeh in het noorden van het Indonesische eiland Sumatra. De tsunami eiste hier naar schatting 150.000 slachtoffers.                                                                                                                 Deze maand is de ramp tien jaar geleden. Nog steeds heeft de hoofdstad Bandah Aceh zich niet helemaal hersteld, al is het centrum weer helemaal herbouwd en bestaat er zelfs een soort tsunamitoerisme. Aan de kust zie je nog steeds resten van weg gespoelde huizen en er is de intussen beroemde vissersboot die door de vloedgolf op het dak van een huis is geworpen. Nog tragischer zijn de massagraven met vele duizenden niet geindentificeerde slachtoffers. Ik maakte twee jaar geleden een reportage over het huidige Bandah Aceh.

IMG_2308 TIMG_2543

Tsunamimuseum

IMG_2348

Nederlands kerkhof uit de koloniale tijd. Helemaal opgeknapt na zware beschadiging tijdens de tsunami.

IMG_2371

Massagraf voor slachtoffers van de tsunami

IMG_2377 IMG_2378

Resten van verwoeste huizen

IMG_2405 IMG_2406

De vissersboot op het huis, foto van vlak na de ramp en van nu

IMG_2408 IMG_2381

Op zoek naar D-day

In de vroege ochtend van 6 juni 1944 brak langs de stranden op de noordkant van het schiereiland Contentin in Normandië de hel los toen de geallieerde invasie plots begon.

Na felle strijd lukte het de Amerikanen, Canadezen, Britten en soldaten van andere nationaliteiten om voet aan land te krijgen en de Duitsers van de kust te verdrijven waarmee de bevrijding van West Europa was begonnen.                                                  De invasie is dit jaar precies 70 jaar geleden en wordt groots herdacht. Miljoenen bezoeken de vele monumenten en musea die te vinden zijn op Juno Beach, Gold Beach, Omaha Beach en de andere stranden.                                                                   Wat mij opviel was de enorme behoefte van de bezoekers om de plekken waar de heldendaden werden verricht maar ook zeer velen de dood vonden fysiek te beleven.    De invasie is een soort heldenepos geworden, een mythe bijna van moed en opoffering. Misschien is dat iets dat wij in onze tijd missen en is het daarom dat de invasiestranden op bedevaartsoorden zijn gaan lijken. Daar is overigens niets mis mee. Zonder deze uitermate gedurfde militaire operatie zou de vrijheid veel langer op zich hebben laten wachten.

Klik op een foto voor vergrote weergave.

All photo’s copyright Bert Spiertz. Do not copy without permission

normandie_MG_7961 Juno Beach, monumenten voor de Canadese militairen die dit gedeelte van de Normandische kust bevrijdden.

normandie_MG_7968

normandie_MG_7972

normandie_MG_7977

normandie_MG_8002 Bezoekers bij restanten van de Atlantikwall, de Duitse verdedigingslinie langs de kust van Noorwegen tot in Zuid Frankrijk

normandie_MG_8003

normandie_MG_8007

normandie_MG_8014

normandie_MG_8037Bezoekers fotograferen Pointe du Hoc, een kleine Amerikaanse eenheid veroverde hier een zeer zware Duitse artilleriestelling normandie_IMG_8045

normandie_IMG_1292

normandie_MG_8041

normandie_MG_8048

normandie_MG_8055

normandie_MG_8078Amerikaans monument bij Omaha Beach

normandie_MG_8075Omaha Beach nu

normandie_MG_8072

 

Herdenking Armeense Genocide

armenia-herdenking-IMG_8810

24 april 2014

Ik heb vandaag in Jerevan de 99e herdenking van de Armeense genocide bijgewoond. In een eindeloze stoet mensen ben ik naar de top van de heuvel Tsiternakaberd geklommen, vlak buiten de stad, waar het genocide monument staat. Dit bestaat uit twaalf bazalten zuilen die in een cirkel staan waar binnen een eeuwige vlam brandt.

Het monument is zo gebouwd dat je de berg Ararat ziet liggen. Met zijn witte ijskap is deze meer dan 5000 meter hoge berg het nationale symbool van de Armeniërs, ook al ligt de berg in zijn geheel op Turks grondgebied en is daardoor onbereikbaar ondanks zijn nabijheid.
In Armenië staat de hele 24e april in het teken van de massamoord op de Armeense bevolking van wat nu Oost Turkije is en die begon in 1915 en volgens officiële bronnen anderhalf miljoen Armeniërs het leven kostte. De Turkse regering heeft dat aantal altijd ontkend evenals dat er sprake van genocide zou zijn.
Heel de stad ligt deze dag stil en honderdduizenden beklimmen de heuvel naar het monument om daar bloemen te leggen.

armenie-herdenking-demotix_MG_8965 armenie-herdenking-demotix_MG_8881 armenie-herdenking-demotix_MG_8801 armenia-herdenking-IMG_8957

armenie-herdenking--_2 armenie-herdenking--_6 armenie-herdenking-IMG_0329 armenie-herdenking-IMG_0373 armenie-herdenking-IMG_0374armenie-herdenking-IMG_0442 armenie-herdenking--_5 armenie-herdenking--_4 armenie-herdenking--_3 armenie-herdenking--_1

 

armenie-herdenking-IMG_8987 armenia-herdenking-IMG_8947

 

Iran

Iran IsfahanIsfahan, meisjes voetballen op Imamsquare                                                                          

In 2005 reisde ik een maand lang door Iran. Het was een reis om nooit te vergeten. De pracht en praal van paleizen en moskeeën, de overweldigende gebergten en woestijnen en last but not least de uiterst hoffelijke en gastvrije ontvangst door de Iraanse – of Perzische – bevolking. In dit nog weinig bezochte land voelde ik me ondergedompeld in een heel oude cultuur. Wat ook opviel was het hoge opleidingsniveau van de Iraniërs, hoger dan in veel andere landen van het Midden Oosten. Verrassend vond ik ook de ontdekking dat veel Iraniërs – ook vrouwen – in hun privéleven vaak binnenshuis enclaves van persoonlijke vrijheid hebben gecreëerd die officieel niet zijn toegestaan maar worden getolereerd zolang ze niet te zichtbaar worden.

Openlijk onvrede kwam ik echter ook tegen. Vooral onder de westers georiënteerde stedelijke elite. Iran kent geen scheiding van religie en staat waardoor religieuze regels het karakter van wetten krijgen. De verplichting voor vrouwen om een hoofddoek en chador te dragen bijvoorbeeld. Hoewel Iran officieel een democratie is met volksvertegenwoordiging en een gekozen president is persvrijheid en vrijheid van meningsuiting sterk ingeperkt. Sinds het aan de macht komen van de wat minder conservatieve president Rohani is er bij de meer vooruitstrevende Iraniërs weer een glimpje hoop ontstaan op meer openingen in het rigide politieke systeem.

Alle foto’s copyright beschermd. Kopieer niets van deze blog zonder toestemming

All pictures copyright protected. Do not copy pics from this blog without permission.

Klik op een foto voor vergroting.

Iran-Shiraz-mausoleum Shiraz: Poort van een mausoleum met graf van een shiitische heilige

Iran-persepolis-9 Iraanse vrouwen bezoeken de ruines van Persepolis, de bakermat van de oude Perzische cultuur

Iran-Isfahan-sih-o-seh-brug-3 Isfahan, middeleeuwse brug

Iran-isfahan-Imam-square-3 Isfahan Imam Square

Iran-Isfahan-gezin Isfahan, gezin met één kind

Iran-Imamplein-1Isfahan Imam Square

Iran 48 Yazd, ontmoeting op straat

Iran-44Teheran, straatbeeld met muurschildering van Khomeiny

Iran 36 Muurschildering politieke Islam

Iran 18 Isfahan, meisjes tijdens vakantie-uitstapje

Iran-2Bergdorp in Midden Iran

Iran-Yazd-uitzicht-bij-avond-3Gezicht op de stad Yazd na zonsondergang

Iran 58Restant van een enorm standbeeld van de laatste sjah van Perzië

Andere tijden in Syrië

Het lijkt een eeuwigheid geleden, maar hoe was het ook alweer voordat de burgeroorlog in Syrië uitbrak? Ik was er in 2002 en de eerste avond al werd ik op een dakterras in Damascus door een gezette man uitgevraagd over het doel van mijn reis. Ook daarna had ik af en toe het gevoel dat ik in een ouderwetse koude oorligsfilm liep. Van die net iets te toevallige ontmoetingen en gesprekjes met datzelfde type breed geschouderde iete te dikke mannen.  Het deed me denken aan het communistische oostblok.                           De beeltenis van Assad was op veel plaatsen te zien. Opmerkelijk was dat de schoolkinderen allemaal een soort militair uniform droegen. Het was nog heel rustig in Syrië, maar het leek te veel op de rust van een gevangenis.

Tot ik in Aleppo kwam en op een zondagochtend getuige was van een manifestatie ter verheerlijking van Assad. Het was tegelijk ook een steunbetuiging aan de Palestijnen. Ik maakte er foto’s die vandaag de dag volledig ondenkbaar zijn. Het waren andere tijden. Daarom laat ik ze zien.

English: These pictures are part of a report I made in Syria in 2002. It was in the heyday of the Assad regime. The atmosphere reminded me of the the Eastblock during communist rule. The country was as quiet as in a prison. The image of Assad was very present in the streets. Finally in Aleppo I witnessed a rally glorifying his regime. I took pictures which are completely unimaginable these days. These were different times in Syria. That’s why I want to show them.

Syrie, schoolklas

Syrie, schoolkinderen met engels leerboek

Syrie, portret  Assad op muur

Syrie, Maalula, portretten familie Assad 2

Syrie, Aleppo, demonstratie 3

Syrie, Aleppo, demonstrant voor Assad

Syrie, Aleppo, demonstratie 4

Syrie, Aleppo, demonstratie 6

Syrie, Aleppo, demonstratie 7

Syrie, Deir ez Zur, kranten en poster

Syrie, Aleppo, demonstratie 2

Noord Mali

In 2008 kon je nog redelijk veilig reizen naar het noorden van Mali. Na de val van de Libische dictator Kaddafi veranderde dat. De opstand van de Touaregs tegen wat zij zien als de overheersing door de regering in zuid Mali laaide op en werd gevoed door de enorme hoeveelheid wapens die uit Libië door de woestijn naar het noorden van Mali werden gesmokkeld. Allerlei zeer radicale islamitische gewapende groepen probeerden de opstand van de Touaregs voor hun eigen doeleinden te gebruiken en slaagden daar ook enige tijd in. Het Malinese gezag werd uit heel het noorden verdreven en het gebied, inclusief de stad Timboektoe kwam onder de sharia.

Begin dit jaar kreeg de Malinese regering steun van Franse troepen en werd Timboektoe en enkele andere steden weer ontzet. Het gebied blijft echter extreem gevaarlijk. De VN vredesmacht Minusma, waar ook Nederland aan gaat deelnemen, probeert de situatie verder onder controle te krijgen.

Zoals gezegd: toen ik in 2008 naar Timboektoe en de noordelijke woestijn reisde kon dat nog redelijk veilig, al was het niet raadzaam om na donker te reizen. De Touareg kwamen niet vijandig op mij over, al was het contact wel veel koeler dan in het zuiden.

all photo’s are protected by copyright. do not copy photo’s illegaly

click on a picture to enlarge

Mali-peuldorp-kinderen-m40134-small

Onderweg naar Timboektoe: een dorp van de Peul

mali_MG_0025-small

Mali-Touareg-Niger-m40244-small

Touaregs langs de Niger

mali_MG_0007-small

Woestijnbewoners van het Peul volk bij een waterput

Mali Timboektoe ongeluk m40215

ongeluk op de weg naar Timboektoe

Hieronder straatbeelden van Timboektoe

Mali-Timboektoe-straatbeeld-m40340-small mali_MG_0383-small mali_MG_0375-small mali_MG_0296-small mali_MG_0282-small mali_MG_0281-small mali_MG_0012-small

Mali-Koranschool-marabout-m20479-smallleraar van een Koranschool

Meer foto’s uit Mali op mijn website http://www.spiertzfoto.com/north-mali#633094

Krakow

Krakow is een van de mooiste steden in Europa. Het marktplein is het grootste van Europa. Je vindt er de 15e eeuwse lakenhal en de Maria-kathedraal. Krakow is een van de meest toeristische steden in Oost Europa en een echte aanrader voor een stedentrip.

Klik op een foto voor vergroting

Krakow is one of the most beautiful cities in Europe. The market square is the largest in Europe. Ther you find the 15th century cloth hall and the cathedral of st. Mary. Krakow is one of the most touristic cities in eastern Europe and a real recommendation for a citytrip.

Click on an image for larger view.

all photo’s on this blog copyright Bert Spiertz. Do not use without permission

poland krakow 5916 poland krakow 5900

polen 5858

poland krakow 5910

poland krakow 5919

 

polen 5836

polen 5946

polen 5849

poland krakow 5979

poland krakow 5983

poland krakow 6000

poland krakow 6019

polen 5839

Lissabon, 1 mei demonstratie

In het door de crisis zwaar getroffen Portugal is jaarlijkse 1 meiviering op de dag van de arbeid een gelegenheid om eens flink stoom af te blazen over de beroerde situatie waarin veel mensen verkeren. Duizenden lopen mee in de eindeloze stoet: van jonge werklozen tot ouderen die zwaar op hun pensioenen gekort zijn.                Velen dragen een anjer, het symbool van de revolutie van 1974 toen de dictatuur ten val werd gebracht. Dat bracht bij mij de beelden en geluiden boven van die dagen toen ik ook al in Lissabon was aan het fotograferen.                                          Er is veel veranderd nadien. Portugal kende een lange voorspoedige periode die met de crisis ten einde kwam. Nu is er enorme werkloosheid en een zichtbare verarming. Ik zie honderden winkels en andere gebouwen leeg staan.                Maar het demonstreren hebben ze niet verleerd. De stemming was geladen.       Wie weet wat hier nog gaat gebeuren. Het is niet toegestaan om  foto’s van deze blog te kopiëren zonder toestemming Klik op de foto’s voor vergroting portugal-1-mei-4227 portugal-1-mei-4298portugal-4256 portugal-1-mei-4218 portugal-1-mei-4240 portugal-1-mei-4242 portugal-1-mei-4248

portugal-1-mei-4243

portugal-1-mei-4269 portugal-1-mei-4286

Op zoek naar Batavia

Ruim driehonderd jaar lang was Batavia de hoofdstad van de Vereenigde Oostindische Compagnie (VOC) en van Nederlandsch Indië. Vandaag de dag heeft de metropool Jakarta een groot deel van wat ooit de “koningin van het oosten” werd genoemd opgeslokt en uitgewist. Maar niet alles is verdwenen. Het oorspronkelijke Raadhuisplein met het Gouvernementsgebouw, het postkantoor en het Café Batavia is zelfs helemaal opgeknapt en bijna iedereen die Jakarta gaat verkennen komt er vroeg of laat terecht. Met de living statues doet de sfeer hier denken aan de Dam.                                                                          Ik maak een rondje en duik café Batavia in om wat koloniale sfeer te snuiven bij de jaren ’40 inrichting en een collectie foto’s van de Oranjefamilie rond 1950. Origineel is het café echter niet want het blijkt pas in 1992 te zijn opgericht, maar de koloniale stijl is goed getroffen.

Interessanter is het om het verdwenen Batavia te zoeken in de richting van de haven. Ik loop naar het Kali Besarkanaal. Dit is een groot kanaal dat uitloopt in de Sungai Ciliwungrivier. Ooit was dit dé grote toegangsweg tot Batavia. Hier vertrokken de boten vol voorraden terug naar Nederland. Kali Besar is nu een verwaarloosde gracht waarin stinkend afval drijft. Vreemd genoeg zijn aan de kaden enorme schijnwerpers geplaatst om dit treurige verval ’s avonds nog eens goed te verlichten. Vroeger stonden langs het kanaal de grote handelshuizen en kantoren van Nederlandse firma’s. Sommige van die prestigieuze panden zijn vervallen en deels ingestort of dicht gespijkerd. Hier en daar scharrelen een paar daklozen rond die misschien in deze gebouwen overnachten.          Even verderop stuit ik op een ophaalbrug naar Amsterdams model, de Hoenderpasarbrug. Deze brug dateert uit 1628 en wordt zo genoemd omdat in vroeger eeuwen op deze plek traditioneel de groenten- en hoendermarkten werden gehouden. Vlak naast de brug loopt een lawaaierige verkeersweg.

Nog dichter bij de haven vind ik een gebouw dat een voormalig logement voor zeelieden van de VOC moet zijn geweest. Het bestaat uit lange rijen kamers en er blijken nu veel arbeidsmigranten uit andere delen van Java te wonen. Voor de meeste kamers hangt een kooitje met een vogel en enkele mannen zijn bezig met de verzorging van hun vogel. Het is me al eerder opgevallen hoe gek Javanen zijn op het houden van een vogel in een piepklein kooitje.

Verderop is een voormalige timmerwerkplaats van de VOC die helemaal is gerestaureerd en waarin nu een het VOC restaurant is gevestigd. Ik eet er een smakelijke gado gado en dool nog verder het havengebied in. Ik kom langs het restant van een fort waarvan nog een gerestaureerde toren overeind staat, steek een drukke weg over en kom in een armoedige buurt waar zich de oude vismarkt blijkt te bevinden, herkenbaar aan het rode pannendak. Er wordt nog steeds vis verhandeld, maar op dit moment niet omdat het al middag is.          De hal oogt bouwvallig en het dak zit vol gaten. Een groepje mannen heeft een hoekje van de hal als woon en slaapkamer ingericht, compleet met een TV. Als ze horen dat ik uit Nederland kom vinden ze het geen probleem als ik ze fotografeer in hun povere woonomgeving. Een van de mannen wijst op het dak en roept “Belanda, Belanda……”                                                                                              Blijkbaar is men nog niet vergeten dat deze gebouwen van Nederlandse oorsprong zijn. Het marktcomplex blijkt nog een paar uitlopers te hebben en ik loop gebukt door een smalle donkere gang en kom bij met houten schotten afgetimmerde hokken waarin ook mensen schijnen te wonen. Ik wordt begroet met selamat siang en allerlei nieuwsgierige vragen in het Bahasa waarop ik geen ander antwoord weet  dan: “I am from Belanda…”                                                                                  Dat ene woord laat steeds een lach verschijnen op de gezichten want loopt hier niet vaak een blanke rond. Op een of andere manier ervaar ik de geest van Batavia op deze plek sterker dan op het toeristisch opgepoetste Stadhuisplein. Deze sloppen rond de haven staan op historische grond en het leven is er sinds de tijd van de VOC gewoon steeds door gegaan. Altijd zijn er mensen geweest die de oude gebouwen bleven gebruiken en in leven hielden. Als markt, als krotwoning of slaapplaats en mogelijk ook voor dingen die men liever voor het daglicht verborgen hield.                                                                                         .

Het is niet toegestaan om foto’s zonder toestemming te kopiëren of te downloaden

Klik op de foto voor een vergroting

indonesie-3626

Het voormalige Gouvernementsgebouw

indonesie-3627

Nederlandstalige bordjes in het gebouw waar vroeger de Nederlandsche Handels Maatschappij was gevestigd.

indonesie-3641

Café Batavia

indonesie-3684

Toren van voormalig fort bij de haven

indonesie-3654

Kali Besar, de belangrijkste gracht ten tijde van Batavia

indonesie-3708

De Hoenderpasarbrug

indonesie-3649

indonesie-3670

Het VOC restaurant in de voormalige timmerwerkplaats

indonesie-3659

bewoner van voormalig logement voor zeelieden van de VOC

indonesie-3697Daklozen wonen in en om de vismarkt

indonesie-3694

indonesie-3709

indonesie-3637

Voormalig groot warenhuis in het centrum van Batavia